Ela vivía en un mundo sen paredes. Por iso, parecíalle enorme, sentíase ceibe. Mais onde non hai paredes, non hai historia. Non hai enerxía, nin cambios, nin liberdade; non hai ela.
Sentíase inmortal polo único motivo de que non estaba vivindo.
Ela era Rosa. Ou Pomba. Ou Gala ou Lúa e tamén Soidade. Elas eran ela e viceversa. E todas entraron nese mundo pensando que o que estaban a facer era atopar algo mellor. Que sorte tiveron elas. Que sorte?
Entón, como cando un paxaro alza o voo, elas voaron e entraron no seu ceo. A saltiños primeiro, ás présas despois. Subindo en picado. E, no canto de voar e seguir voando, movidas pola escuridade que a elas lles alumaba, alzaron o voo e entraron naquel mundo.
Alí a Rosa florecía, a Pomba revoloteaba. Lúa poñíase polas noites as súas mellores Galas que a oprimían e non lle deixaban respirar a Soidade.
Eran grandes e libres.
A Pomba voaba sen sentirse soa. A Rosa brillaba coa Lúa. Sucedíanse os luxos e Gala facía acto de presenza.
Soidade non tiña paredes ás que contarlle os seus segredos.
Rosa non tiña sustento para seguir medrando e Lúa quería reflexar o seu brillo pero facíana sentir opaca. Mais iso era a perfección. A súa percepción da perfección (non a delas).
Alí a Rosa non florecía e a Pomba esquecera como mover as ás. As noites eran moito máis escuras e xa nada resplandecía.
A primeira bágoa despexa a vista. A segunda, limpa as feridas.
A terceira, rega as raíces.
A cuarta, espreguiza as ás.
A quinta, aclara a gorxa.
A gorxa rompe o silencio.
Ela voa de verdade e constrúe as súas paredes. Ela apóiase nelas, que xa son moitas e volven selo. Constrúe a súa historia. A dela.
Agora, ninguén as tira. Agora, saben que o amor non é dor. Saben que o amor sae dende dentro, dende elas mesmas. Cara elas mesmas. Saben que o amor é construír, é nacer.
Ela vive nun mundo sustentado polas súas paredes. Ela é enorme. É ceibe.
Que ninguén che quite nunca as paredes, convecéndote de que así serás libre.
Que ninguén che faga esquecer como voar.
Que ninguén che faga sentir sen brillo. Telas a elas. Búscaas. Constrúeas. Constrúete
E quitáranlle todas as paredes ás que agarrarse.
Que liberdade!
Cando algo é tan grande que xa non cabe nada máis, faise o silencio. Páranse os astros. Páranse a flora e a fauna. Páranse e abren os ollos.
Elas xa non eran ela, e viceversa. E non medraba.
E non reflectía.
E non alumaba.
E non planeaba.
Non voaba.
Non cantaba. Non lucía. Non buscaba. Non atopaba.
Non se tiña en pé.
ELA ES UNA COMPOSICIÓN DEDICADA A LA ENFERMEDAD
-
ELA49,00€